Eat Love Die

3 kersenhouten lijsten, 25 x 19 x 5 cm, ultrachrome print op Hahnemühle photo rag, lcd-scherm met kleurenfilm in loop, 6:51”, 8 kersensteeltjes, Hahnemühle photo rag

In het drieluik Eat Love Die zijn meerdere representaties van de kers te zien. Het eerste deel toont een zwart-witfoto van acht kersen. Het tweede deel is een videoregistratie van een performance waarin een rood gestifte mond alle acht kersen opeet. De pit wordt uitgespuugd richting kijker. Het steeltje wordt binnensmonds met de tong geknoopt tot een lemniscaat, het ∞-teken van oneindigheid. Tot slot zijn alle acht steeltjes keurig geordend op papier. Het drieluik is gevat in drie lijsten van kersenhout en hangt op mondhoogte.

Eat Love Die gaat over dat wat het leven is: eten, liefhebben en sterven, met de pit als belofte van een nieuw begin. Het werk ontstond vanuit het idee van de eeuwige wederkeer van Nietzsche: het idee dat de tijd zich in een oneindige lus herhaalt en dat exact dezelfde gebeurtenissen, inclusief elk detail van je leven, zich steeds opnieuw zullen voltrekken. Het is een gedachte-experiment waarin Nietzsche zich afvraagt: Zou je dit leven, met alles wat erin gebeurt, nog oneindig vaak willen herbeleven?

Roos van Geffen: “Ik wilde iets maken in het hier en nu, het zinnelijke, ik wilde het leven voelen, ik maakte het in het jaar na het sterven van mijn vader. Met de kers als (vrouwelijk) symbool van leven, van seks en de eeuwige wederkeer. Het binnensmonds knopen van een kersensteeltje is een referentie aan een scène uit Twin Peaks van David Lynch, waarin een vrouw hetzelfde doet. Kersen eten katapulteert me altijd terug naar mijn jeugd in De Betuwe, waar elke zomer begon met het plukken van kersen uit onze kersenbomen. Eindeloos heb ik geoefend met het knopen van een kersensteeltje. In de video voer ik deze handeling acht keer achter elkaar uit, gefilmd in één take. Door de herhaling wordt het absurd, een beetje smerig én ook grappig. Tegelijkertijd zie ik het als een soort ritueel om de dood te bezweren.”