Five Faces

Five Faces 2012

Video-installatie met vier zwart-wit video’s in loop zonder geluid, geprojecteerd op vier schermen van zwart projectiefolie, 240cm bij 900 cm

Yes / Five Faces 3:48”

Smile / Five Faces 4:54”

No / Five Faces 3:52”

Breath / Five Faces 5:09”

Five Faces is een video-installatie, vier zwart-wit films in loop, zonder geluid, geprojecteerd op vier zwarte projectieschermen, hangend op ooghoogte.

De toeschouwer kan zich vrij tussen de schermen bewegen. Achtereenvolgens zijn vijf, drie, twee en één gezichten te zien. De gezichten kijken de toeschouwer recht aan en tonen samen steeds dezelfde herkenbare uitdrukkingen; ja-knikken, lachen, nee knikken, ademen. De bewegingen beginnen herkenbaar, evolueren naar uitersten en beginnen dan weer opnieuw.

Binnen alle herkenbare bewegingen ontstaan steeds nieuwe associaties.

 

Te zien in Corrosia! Expo 14 januari – 17 maart 2012 tentoonstelling Who’s afraid of… rondom het thema angst. Andere kunstenaars: Anouk Kruithof, Els Vanden Meersch, Nicky Maas en Maarten Boekweit

 

Concept, choreografie en ontwerp: Roos van Geffen, performers: Nathalie Smoor, Fried Mertens, Jeannette van Steen, Thijs Bloothoofd en Anne van Balen, camera en montage: Magda Augusteijn, visualisaties: Lisanne Hakkers, foto: Geert van der Wijk

 

Gooi- en Eemlander, Margriet van Seumeren: “In de bovenzaal van Corrosia! is de video- installatie ’Five faces’ te zien waarbij vijf hoofden ja knikken. Op een ander scherm wordt gelachen en nee geschud, terwijl op weer een ander scherm een vrouw hard ademt en dan stilvalt. Je hoort niets, je ziet alleen de beelden. De video- installatie maakt, wanneer je er de tijd voor neemt, diepe indruk.”

 

Moon Saris: Het prachtige werk, Five Faces (…) benam me de adem en gaf tegelijk lucht. Mooi, maar ook pijnlijk. Fijn, maar ook naar. Paradoxaal, precies waar ik van hou omdat niets ooit echt eenduidig is. Het sprak m’n hart aan, maar ook m’n hoofd. Iedere dag zou een portie van dit moeten bevatten, dan stond je jezelf nooit toe dingen en de mensen voor lief en vanzelfsprekend te nemen en stond je dagelijks even stil bij het wonder dat mens en leven, voelen en denken heet.