Pers

Pers

Mister Motley 18 oktober 2019 over Drift en De Verzameling Angsten en Verlangens 10x10jaar

 

Het Parool 28 maart 2019 over Onscherpe Dagen

 

Mister Motley 28 november 2017 Interview Roos van Geffen en Tim Etchells

 

De Volkskrant V-Vlog 28 september 2017, Lisa Koetsenruijter

 

CJP 12 september 2017 Recensie Fotodok tentoonstelling Voorbij Wij en Zij /Chrooma en Zwarte School

 

De Volkskrant 8 september 2017 recensie Voorbij Wij en Zij / Chrooma en Zwarte School

 

NPO 1 november 2015 documentaire maakproces Grûn

 

Friesch Dagblad 2 november 2015 recensie Grûn

 

Theaterkrant 1 november 2015 recensie Grûn

 

VPRO gids oktober 2015 voorbeschouwing Grûn

 

De Volkskrant 30 oktober 2015 interview Ira judovskaja en Roos van Geffen over Grûn

 

Theatre, Performance and TechnologyThe Development and Transformation of Scenography, Christopher Baugh  Analyse van Looking For…

 

Haarlems Dagblad 23 december 2013 recensie Scrooge

 

Scenes 22 december 2013 recensie Scrooge

 

CCQ Art Brussels 30 september recensie Vangst

 

Theatr2eng 23 augustus 2013 recensie Vangst

 

Wales Online 23 juni 2013 voorbeschouwing Vangst

 

Theaterkrant 21 december 2013 recensie Scrooge

 

Leeuwarder Courant 20 juni 2012 recensie Vangst

 

Gooi en Eemlander 9 februari 2012 recensie Who’s Afraid en Five Faces

 

NRC Handelsblad 30 januari 2011 jaarlijst theater

 

Gooi en Eemlander 15 september 2011 voorbeschouwing Vangst

 

Boulevard site 6-10 augustus 2011 reacties Vangst

 

Boulevard Dagkrant 4 augustus 2011

 

Algemeen Dagblad 1 augustus 2011 interview Geert Overdam

 

The Society of British Theatre Designers juni 2011 recensie Looking for…

 

Publieksreacties juni 2011 Looking for

 

newparadiselaboratories.org juni 2011 recensie Looking for…

 

NRC Handelsblad 29 april 2011 recensie Macbeth

 

Cultuurbewust 20 maart 2011 recensie Macbeth

 

De Volkskrant 22 mei 2010 recensie Adem

 

Lucifer oktober 2009 Artikel Bas van Peijpe

 

8 Weekly 24 mei 2008 recensie Wij

 

Deadline 2 juni 2008 recensie Wij

 

Moose 12 juli 2008 recensie Wij

 

Theatercentraal 23 mei 2008 voorbeschouwing Wij

 

8Weekly 19 mei 2007 recensie Brood 8Weekly

 

Theatercentraal 11 mei 2007 voorbeschouwing

 

De Standaard 7 augustus 2007 recensie Immens

 

De Volkskrant 18 mei 2006 Interview Immens

 

De Morgen 3 april 2002 recensie Hartstocht

 

Trouw 9 augustus 2000 recensie Zucht

Persquotes

Drift

Mister Motley: (…) het uiteindelijke, autonome werk ‘Drift’ dat Roos van Geffen maakte. Het bestaat uit een serie van 25 kleurenfoto’s van de kinderen, familieleden en andere bewoners van Almere Haven. De portretten toont ze in zeer groot formaat vlak onder het wateroppervlak in de stadgracht. De foto’s samen lijken als een zwerm te worden meegevoerd door de stroom. Waar het water veelal een scheidslijn is, vooral ook tussen leven en dood, brengt het ook een verbinding tot stand. (…) Iedereen kijkt je direct en onomwonden aan. Het is als met de mensen zelf, we maken onderdeel uit van een gemeenschap, maar zijn ieder voor zich niet representatief voor het collectief. We staan op onszelf, wat de toekomst ook brengt.

De verzameling Angsten en Verlangens / 10x10jaar

Mister Motley: (…) Al langere tijd doet Roos van Geffen onderzoek naar de verlangens en angsten van mensen die ze uitnodigt daarover met haar in gesprek te gaan. Ze doet dat onnadrukkelijk, zonder mensen iets voor te schrijven. Er zijn slechts twee vragen die ze stelt: wat is je diepste verlangen en wat is je grootste angst? Zij is daarbij een niet oordelende, luisterende en noterende partner. Ze beschikt inmiddels over een groot archief van stapels papier onder de titel ‘De verzameling angsten en verlangens’. Vrijwel altijd gaan de antwoorden over persoonlijke verstandhoudingen met de situatie waarin de wereld verkeert en hoe mensen daar deel van uitmaken. Al naar gelang de urgentie van die situatie en de concrete invloed daarvan op de leefsituatie van mensen variëren de angsten en verlangens van vrij abstract tot bijzonder concreet. (…) In ieder geval bleken de tienjarigen zich extreem bewust van het gevaar dat de mensheid de aarde uitput en vernietigt. Het uitte zich onder meer in het angstige toekomstbeeld dat ‘de zon de aarde op zal slokken’ of ‘dat mensen slachtoffer van een oorlog worden en tot slaaf worden gemaakt’ en directer op Almere betrokken ‘dat het water zo hoog zal zijn als het Weerwater breed is’.

Onscherpe Dagen

Parool  28 maart 2019, Maarten Moll: Onscherpe dagen De eerste associatie is die met de foto’s van de Duitse fotograaf Michael Wolf. Hij maakte op Shimo-Kitazawa Station in Tokio foto’s van platgedrukte forensen achter bewasemd glas. Bijna anoniem. Zoals je ook deze ‘wazige’ foto met het woord anoniem zou kunnen karakteriseren. Het is een beeld van kunstenaar Roos van Geffen uit de serie Onscherpe dagen. Hiermee wil ze de binnenwereld van de geportretteerde tonen. Op haar website schrijft ze: ‘Niet het mooie, gelukkige of evenwichtige beeld dat mensen vaak willen overbrengen, maar juist de emoties die mensen minder snel tonen; wanhoop, twijfel en verdriet, maar ook verstilling en contemplatie.’ Van Geffen hing de levensgrote foto’s op ooghoogte, zodat het is alsof je in de spiegel kijkt. Door de onscherpte is identificatie met de geportretteerde onmogelijk en kan de kijker ‘zijn eigen gevoel projecteren op dat wat hij ziet’. Van Geffen liet zich overigens inspireren door de ‘vaagkorrelige’ doeken van schilder Matthijs Maris (1839-1917). link naar artikel

Chrooma

De Volkskrant 8 september 2017, Merel Bem: Het wordt nog leuker wanneer Van Geffen haar publiek de eigen huidskleur (wie wil, kan het volgens de kunstenaar ‘kwetsbaarste’ stukje huid door haar laten fotograferen en ik zeg leker niet wat dat is) op de juiste plek in een soort huidskleurenwaaier laat leggen. Dat blijkt moeilijker dan op het eerste gezicht gedacht en ontlokt menigeen de opmerking: ‘Hmm, ik ben toch minder zwart / wit dan ik dacht’. Fotodok, nodig de voltallige Tweede Kamer uit, of beter: bouw de tentoonstelling daar nogmaals op.De Volkskrant

Zwarte School

De Volkskrant 8 september 2017, Merel Bem: Ook het werk van Roos van Geffen raakt zo’n gevoelige snaar. Twee installaties brengt ze in op Voorbij Wij en Zij. De ene is Zwarte School, waarin Van Geffen 84 portretten van kinderen van een ‘zwarte school’ in Lelystad op haar-en huidskleur sorteerde, van licht naar donker en andersom. Reality check: kinderen met ravenzwart haar blijken soms verrassend lichte gezichtjes te hebben. (…) Fotodok, nodig de voltallige Tweede Kamer uit, of beter: bouw de tentoonstelling daar nogmaals op. Hele recensie: De Volkskrant

CJP 12 september 2017, Rick van Veluw: ( …) Het is bijvoorbeeld best ongemakkelijk dat Roos van Geffen kinderen op ‘zwarte’ en ‘witte’ scholen portretteerde en die vervolgens op kleur sorteerde. Aan de andere kant zet ze zo wel vraagtekens bij de definitie van ‘een zwarte school’ en draaien de radertjes in ons hoofd een slagje verder dan normaal. Hele recensie: CJP

De Volkskrant V-Vlog 28 september 2017: (…)‘Zwarte School van Roos van Geffen, die alle kinderen van voor en achteren heeft gefotografeerd en dan eerst op haarkleur aan de ene kant en de andere kant op huidskleur heeft gerangschikt. Je ziet hier dat kunst hier ook een aanzet tot nadenken kan zijn. Of in ieder geval tot stilstaan bij ‘waar hoor ik bij? Hoe zie ik andere mensen? En hoe kan ik dat veranderen? Kijk hier hele Vlog

Grûn

VPRO gids oktober 2015: “…Het decor is het centrepiece van dit stuk en bestaat uit in een halve cirkel gelegde, overmaatste tapijtrollen op een draaiend platform dat hiervoor speciaal is ontworpen. Het beeld dat de makers ermee willen oproepen is glashelder: een omgeploegde akker. Dat zag er vijftig jaar geleden zo uit, dat ziet er nu zo uit en ziet er over twintig jaar nog zo uit. Mooier symbool van vergankelijkheid is er niet, en het is een even eenvoudige als geniale vondst voor een toneelstuk over twee Friese boerenfamilies gedurende vijftig jaar…”

 Friesch Dagblad 2 november 2015: “…Een sterk beeldend en ingenieus bedacht decor- de omgeploegde akkers en de planeten daarboven in een sfeervolle belichting- geven je het gevoel zowel belangrijk als nietig te zijn….”

 Theaterkrant 1 november 2015: “…Het toneelbeeld bestaat uit niets meer dan een grote draaischijf waarop een perspectivisch vertekend en daarom immens lijkend akkerland te zien is. Ruige aarde waarin diepe voren getrokken zijn. Symbool voor de talloze personages die allemaal uit de klei getrokken zijn en in wie het leven diepe groeven achtergelaten heeft. Daarboven maken de planeten hun trage omwentelingen. Gigantische gekleurde bollen zijn het, die door hun omvang het aardse gedoe terugbrengen tot niet meer dan te veronachtzamen muizenissen…”

Vangst 2011-2013

BBC Radio Cymru: ‘A fantastic and subtle performance …(…)’

CCQ Magazine: The sensual pouring of salt preserves the picture I’ll take with me as I leave. Desires and fears are preserved in my brain.

NRC Handelsblad Fraaie verstilling is er bij Vangst van Roos van Geffen (…) Eerst teder, daarna genadeloos. De zeer geconcentreerde actie is bij vlagen meeslepend.

Leeuwarder CourantEén van die kleine pareltjes is Vangst van Roos van Geffen …doodsangst en het verlangen naar liefde en intimiteit komen prachtig samen

Geert Overdam, directeur Theaterfestival Boulevard: Roos van Geffen met Vangst, een kleine voorstelling over angsten. Echt ervaringstheater, dicht op je huid. De noodzaak om ons dit te laten meemaken, voel je tot diep in je lichaam. En dat is precies wat kunst voor mij betekent: adem en bloed

Five Faces  

Gooi- en Eemlander, Margriet van Seumeren: “In de bovenzaal van Corrosia! is de video- installatie ’Five faces’ te zien waarbij vijf hoofden ja knikken. Op een ander scherm wordt gelachen en nee geschud, terwijl op weer een ander scherm een vrouw hard ademt en dan stilvalt. Je hoort niets, je ziet alleen de beelden. De video- installatie maakt, wanneer je er de tijd voor neemt, diepe indruk.”

Moon Saris: Het prachtige werk, Five Faces (…) benam me de adem en gaf tegelijk lucht. Mooi, maar ook pijnlijk. Fijn, maar ook naar. Paradoxaal, precies waar ik van hou omdat niets ooit echt eenduidig is. Het sprak m’n hart aan, maar ook m’n hoofd. Iedere dag zou een portie van dit moeten bevatten, dan stond je jezelf nooit toe dingen en de mensen voor lief en vanzelfsprekend te nemen en stond je dagelijks even stil bij het wonder dat mens en leven, voelen en denken heet.

Looking For…

Blue pages – The Society of British Theatre Designers juni 2011, Michael Spencer “The Dutch exhibit confronted us with a booth, inside which sat a man who presented participants with an iPhone if they wished to take a hour long tour through the streets of Prague immediately outside the exhibition building. The tour was created by four leading Dutch scenographers – the iPhone was your guide: map, visual references, audio and means of recording your experience. This last example – a personal favourite – raises issues of where reality meets theatre, by asking participants to frame their experience via photographs they are instructed to take.”

www.newparadiselaboratories.org: I found the Dutch National Pavilion and the walking tour to be a well-integrated and forward-looking experience at the Prague Quadrennial–amongst my favourites there. The tour was well-written and evocative, the ending was fulfilling and memorable.

Adem

De Volkskrant ****: Zeker zo indringend, maar veel geestiger is het nieuwe stuk Adem van Roos van Geffen. (…) En die gezichten zijn inmiddels stuk voor stuk zo boeiend en persoonlijk en eigen en apart geworden dat je je niet kunt voorstellen dat je ze ooit saai en gewoontjes vond.

NRC: Ons non-verbale gedrag verenigt net zozeer als dat het verdeelt, lijkt Van Geffen te zeggen. Geen al te opzienbarend inzicht, maar daar is het in deze fysieke voorstelling ook minder om te doen. Ervaren is belangrijker dan begrijpen, en de ervaring hier is heftig: hoe de acteurs geluid uitstoten met behulp van hun hele lichaam, steeds sneller en luider, eerts naar het orgastische reikend, dan uitmondend in een reeks dierlijke kreten. De neighing er afstand van te nemen is groot, maar tegelijk voelt het dichtbij, herkenbaar, menselijk

Wij 

De Theatermaker: De voorstelling ‘Wij’ in top 3 van beste mimevoorstellingen van 2008

Deadline: Ultiem theater (…) Zo hoort theater te zijn: aangrijpend en persoonlijk.

8Weekly:Je wordt erkend als een uniek individu met een uniek gezicht. Op die momenten komt WIJ van Roos van Geffen ineens ontzettend dichtbij. Het anonieme ‘zij’ van voorbijdrijvende onbekende gezichten wordt een aangrijpend ‘mij’.

Parool: “een even beklemmende als intieme een-op-een voorstelling”

De Pers: Heftig maar mooi

Utrechts Nieuwsblad: **** “op een eenvoudige manier confronterend”

Moose: “Heel bijzondere ervaring. Volkomen passende titel. Enige nadeel: het verpest me voor andere voorstellingen. Niets haalt het hier meer bij”

Theater Schrift Lucifer / Bas van Peijpe: De serie ontmoetingen in Wij zet enerzijds aan tot allerlei gedachten over kijken, bekeken worden en intimiteit. Maar daarnaast organiseert de voorstelling een experimenterende en creërende praktijk in de hierboven beschreven zin. De bezoeker ‘bewoont’ de constructive en ondergaat een stapsgewijze transformative van toeschouwer-op-afstand tot deelgenoot in een intiem contact. Dit alles gebeurt zo langzaam en geconcentreerd, date r alle ruimte is voor een mate van inbreng in dit experiment, voor het creëen en beproeven van verschillende ‘configuraties van jezelf-in-deze-situatie: blijf ik kijken of wend je je blik af? Stel je je open of trek je een muur op? Praat je terug? En wat zeg dan? En ook hier weer de basale reflective ten dienste van het experiment: wat doet dit met je, hier-en-nu?

Immens 2006

De Volkskrant  (…) Een vierkantje creëren waar geen cynisme bestaat.

De Standaard  (…) Is van Geffen naïef? Neen, alleen wie de wereld in al haar lelijkheid ziet, vraagt met zoveel aandrang op zoek te gaan naar schoonheid. (…)

8Weekly  (…) Het is al met al een overrompelende en ontroerende belevenis.

Simon van den Berg  www.simber.nl (…) Immens is een zuivere en diepzinnige ervaring.

Hartstocht 2002-2011

De Morgen (…) De manier waarop je in Hartstocht kennismaakt met de stad Brugge is even origineel als adembenemend. (….)

De Volkskrant (…) Het is geweldig dat iemand in een tijd waarin alles al is bedacht, met zo,n simpele ingreep het publiek een totaal nieuwe ervaring kan bieden.

www.moose.nl Een absoluut sensationele,esotherische, beeldende ervaring. Alles wat je erover zegt klinkt overdreven, maar is wel waar.(…) het toont je de essentie van waar kunst over gaat, het inzicht dat de wereld anders bekeken kan worden dan je zelf ooit hebt besloten te doen. Je moet dat besluit voortdurend herzien.